PeterBen : Mystery Novel

ในวันงานหนังสือเด็กที่ผ่านมา ถึงแม้จะติดงานมหาลัย’ แสนยุ่งก็ตามที ก็ยังพยายามปลีกตัวไปเสียให้ได้ ประเด็นสำคัญไม่ใช้เพราะนิยาย Light Novel ปกใหม่ของ Bliss หรือเพราะปกใหม่โคตรสวยทั้งชุดของแมวสามสีกับงานของโอสซึ อิจิ(ด้วยฝีมือของ คุณทรงศีล ผู้วาดหัวไฟกับถั่วงอก อยากได้เฟ้ย) และไม่ใจเพราะต้องการไปเหล่หญิงที่รุมเบียดเสียดกันที่บูทแจ่มใส่ที่โกลาหนกันถึงขั้นเป็นข่าวหน้าหนึ่ง แต่เพราะงานเขียนเล่มเดียว ของราชินีอาชยนิยายของญี่ปุ่น ที่ให้ตายอย่างไรก็อยากอ่านก่อนคนอื่นๆเขา ปริศนาฆาตกรรมหั่นศพ ของ มิยูเบะ มิยากิ

ไม่มีกล้องถ่ายรูป หารูปใหญ่กว่านี้ไม่ได้แล้ว T-T

เกริ่นนำ

วันที่บรรยากาศแจ่มใส่ เหมาะเป็นวันพักผ่อนหย่อนใจของสองแม่ลูก กลับถูกทำลายลงด้วยถุงปริศนาที่บรรจุชิ้นส่วนของศพที่เน่าเฟะล่องลอยมาตามน้ำ สร้างความสะพรึงกลัวไปทั่วกรุงโตเกียว และเหมือนยังไม่สาใจความวิตปริตของฆาตกร มันจึงส่งจดหมายไปให้ตำรวจเพื่อบอกที่ซ่อนของชิ้นส่วนศพที่แต่ละชิ้น ยางิซาวะ มิจิโอะ นายตำรวจสืบสวนจึงต้องออกสืบสวนเพื่อจับฆาตกรโรคจิตผิดมนุษย์คนนี้

ขณะที่อีกด้านหนึ่ง ยางิซาวะ จุน ผู้เป็นลูก ก็ได้รับจดหมายลึกลับที่บอกให้รู้ว่า ชิโนดะ โทโงะ จิตรกรใหญ่ที่อาศัยในหมู่บ้านคือฆาตกร สอดคล้องกับข่าวลือที่ว่าเคยมีหญิงสาวหายเข้าไปในบ้านหลังนั้น จุน จึงออกสืบหาความจริงเพื่อช่วยเหลือพ่อ และได้พบกับเงือนงำที่ไม่คาดฝัน กับภาพวาด ‘เปลวเพลิง’

เรื่องราวจะเป็นอย่างไร ใครเป็นคนร้าย ...ไปอ่านเอง

สิ่งที่ปิดบังไว้

นิยายเรื่องนี้ดูหลอนทั้งหน้าปกและชื่อเรื่อง ครั้งแรกที่ได้ยินว่าจะวางขายในงานหนังสือเด็กก็ยังสงสัยอยู่ว่ามันเหมาะสมหรือเปล่า แต่พออ่านจบแล้วก็ทำให้คิดไปว่า หรือนี้จะมีนัยยะแอบแฝง

ปริศนาฆาตกรรมหั่นศพใช้สองพ่อลูกเป็นนักสืบและตัวดำเนินเรื่อง โดยฝั่งพ่อจะเล่าในมุมมองของตำรวจ ขณะที่ฝั่งลูกจะนำเสนออีกด้านหนึ่งของโทงะ ที่ต้องสงสัยว่าเป็นคนร้าย แก่นหลักของเรื่องกล่าวถึงสิ่งที่มองเห็นอยู่ตรงหน้า กับสิ่งที่ซ่อนอยู่ด้านในอาจไม่ใช่อย่างเดียวกัน ชิโนดะ โทโงะ เป็นจิตรกรชราปากร้ายที่เคยมีข่าวเสียหายในวงการศิลปะ เมื่อย้ายมาอยู่ก็เกิดมีปากเสียงกับคนในหมู่บ้านและเกิดเป็นข่าวลือประหลาดๆขึ้น เพียงแค่นี้สามารถบอกได้หรือไม่ว่าเขาเป็นดีหรือคนร้าย เช่นกัน ฆาตกรฆ่าหั่นศพเป็นชิ้นๆ กระจายไปทั่วโตเกียว แล้วยังส่งจดหมายมาท้าทายตำรวจอีก นี้คือการกระทำของคนโรคจิตจริงๆ หรือเพราะมีอะไรแอบซ่อนอยู่

หรือการเอาหนังสือชื่อโหดๆแบบนี้ขายในงานหนังสือเด็ก ก็คือปริศนาธรรมแบบหนึ่งที่ Bliss จงใจให้เราตีความ?

THIS IS MIYABEeeee!!! (ตะโกนดังๆแล้วโดดถีบคนข้างหน้าตกบ่อ)

สิ่งที่เหนือไปจากนิยายนักสืบของนักเขียนท่านอื่นๆ นั้นคือการทำให้ตัวละครมีเอกลักษณ์และดูจับต้องได้ เป็นสไตล์เฉพาะตัวที่มิยาเบะนำเสนออยู่เสมอๆไม่ว่าจะเป็นนิยายเล่มไหนๆ มิยาเบะแสดงให้เห็นว่าเธอใส่ใจในพฤติกรรมของตัวละครและนำเสนอได้อย่างไม่น่าเบื่อ ไม่มากไม่น้อย ทำให้เวลาอ่านแล้วไม่รู้สึกเหมือนอ่านหนังสือ แต่เหมือนเห็นพวกเขาออกมาแสดงตัวให้ดูบนหน้ากระดาษ ยิ่งเล่มนี้ไม่หนามาก เลยอ่านเพลินจนจบแค่คืนหนึ่ง

ถ้าจะให้ติก็คงเป็นเรื่องของบรรยากาศของเรื่องที่ไม่สมกับชื่อและปก เพราะมีฉากโหดๆหรือเรื่องชวนหดหู่น้อยกว่าที่คาดมาก ทั้งที่ตั้งแต่หน้าปกยันบทเปิดก็ดูจะชักนำให้คนอ่านเสียวสันหลังวาบ ไม่กล้าอ่านคนเดียวแล้วแท้ๆ แต่เมื่ออ่านไปได้ซักสอง – สามบท ก็เหมือนว่าเรื่องจะชักนำเราไปสู่บรรยากาศครอบครัวหรรษาในหมู่บ้านใหม่แสนร่มรื่น หรือนี้จะเป็นรูปแบบการหักมุมแบบใหม่ คือหักตั้งแต่หน้าปกแทนที่จะหักกันหน้าสุดท้าย ยังดีที่ปริศนาและความซับซ้อนยังพอคงอยู่ครบถ้วน จึงพอดึงอารมณ์กลับมาได้หน่อย

สรุป

พล๊อต – กำลังดี เหมาะกับขาจรและแฟนขาประจำ

ความโหด – น่าผิดหวัง เสียที่หน้าปกที่ทำให้เข้าใจผิด

สำนวนภาษา – 4.5 ดาว คนเขียนการันตี นักแปลมีฝีมือ

ระยะเวลาอ่าน -  1 ถ้วยกาแฟ ต่อสองบท หรือราวๆครึ่งคืน

edit @ 12 Aug 2008 15:15:39 by PeterBen

หลังจากได้เคยทดสอบฝีไม้ลายมือของ ทาคาโนะ คะซุอากิ มาแล้วจาก “บันได 13 ขั้น ปริศนาจากแดนประหาร” ที่ทำให้ผมทึ่งในพล๊อตเรื่องจนวางไม่ลง เมื่อได้มาเห็น “คนขุดสุสาน” ซึ่งเป็นผลงานจากนักเขียนท่านเดียวกัน ผมจึงไม่ลังเลที่จะหยิบติดมือกลับมาจากงานหนังสือ “ครั้งก่อน” ...แต่กว่าผมจะได้อ่านก็ข้ามมาถึงงานสัปดาห์หนังสือคราวนี้นั้นล่ะ

หลังอ่านจบ ผมก็รู้สึกว่า...ทำไมผมไม่หยิบมาอ่านเร็วกว่านี้นะ

คนขุดสุสานเป็นผลงานสืบสวนประเภท ไล่ล่า หักเหลี่ยม ชิงไหวชิงพริบ ที่เราจะพบเห็นได้บ่อยๆในหนังแอคชั่นของฮอลลีวูด ซึ่งว่าตามตรงแล้วนี้เป็นสไตล์ที่ผมไม่ถนัดเอาเสียเลย เพราะผมชอบพวกปริศนาฆาตกรรมที่มีโครงเรื่องซับซ้อนที่เราต้องมานั่งขบคิดว่าใครคือฆาตกรและลงมือไปเพื่อเหตุผลใดมากกว่า นั้นเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้ผมต่อต้านหนังสือเล่มนี้อยู่ลึกๆ และเลือกที่จะอ่านเป็นลำดับท้ายๆ แม้จะชื่นชอบในตัวนักเขียนท่านนี้แค่ไหนก็ตาม

จนเมื่อได้ลงมืออ่านจริงๆ ผมก็พบว่า สิ่งที่ผมระแวงไว้ ผิดคาดเอามากๆ

คนขุดสุสานกล่าวถึง ยางามิ ชายหน้าเหี้ยมผู้มีอาชีพเป็น 18มงกุฎ ที่กำลังจะเริ่มต้นชีวิตใหม่กลับตัวกลับใจเป็นคนดี โดยการบริจาคไขกระดูก(มุขนี้รู้สึกนิยายญี่ปุ่นจะใช้บ่อยนะ) ขณะที่ช่วงเวลาการบริจาคกำลังงวดเข้ามา ยามิกลับถูกไล่ล่าจากกลุ่มคนลึกลับที่ไม่ทราบที่มา ซ้ำร้ายยังกลายเป็นผู้ต้องสงสัยในคดีฆาตกรรมต่อเนื่อง หฤโหด จนต้องหลบหนีจากตำรวจญี่ปุ่นทั้งเมือง และเหมือนอุปสรรค์จะไม่พอ ยังมี Grave Digger ฆาตกรต่อเนื่องที่ลอกแบบการฆ่าสยองขวัญจากตำนานยุโรปกลางมาร่วมขบวนล่าในครั้งนี้อีก

เรื่องราวจะเป็นอย่างไร ใครคือเกรฟดิกเกอร์กันแน่ และเรื่องราวทั้งหมดนี้เกิดจากอะไร...ไปอ่านเอง

รวดเร็วและระทึกใจ

อย่างที่กล่าวไว้แล้วว่าผมไม่ค่อยถนัดนักกับนิยายสืบสวนสอบสวนประเภทไล่ล่าหักเหลี่ยม ชิงไหวชิงพริบ ส่วนหนึ่งเป็นเพราะว่า “มันอืด” หลายครั้งที่นักเขียนพยายามชักนำให้ผมลุ้นไปกับการหนีตายของตัวเอก และนั้นทำให้ผมหงุดหงิดมาก เพราะสิ่งที่ผมอยากรู้ไม่ใช่ว่าตัวเอกจะตายไหม(มันไม่ตายหรอก ก็ยังอ่านไม่จบนิหว่า) แต่ผมอยากรู้ว่า จะแก้ปริศนาอย่างไรตะหากเล่า ยิ่งถ้าเป็นนักเขียนฝีมืออ่อนหัดก็ยิ่งแล้วใหญ่ เพราะเขาสามารถเปลี่ยนจากนิยายสืบสวนเป็นยานอนหลับชั้นดีได้เลย

คนขุดสุสานก็เหมือนจะมาในลักษณะนั้น แต่กลับเร้าใจผมได้มากกว่าที่คาด เพราะยางามิตัวเอกของเรื่องไม่ใช่คนโง่ อย่างที่บอกว่าหมอนี้เป็น 18 มงกุฎ ที่เฉลียวฉลาด จึงสรรหาเทคนิคการเอาตัวรอดได้สนุกและน่าติดตาม ที่สำคัญคือ หมอนี้ไม่ใช่คนดีจ๋า และไม่ต้องรักษาหน้าที่ไหน(เพราะหน้ามันเหี้ยมอยู่แล้ว) การหลบหนีของเขาจึงแฝงไว้ด้วยความดิบปนฮา ทำให้ผมรู้สึกสนุกไปกับเรื่องได้อย่างไม่ยากเย็นนัก และเมื่อสถานการณ์เริ่มผ่อนคลาย นักเขียนก็ฉลาดพอที่จะเปลี่ยนเหตุการณ์ไปที่ความคืบหน้าของกรมตำรวจ และฉากฆาตกรรมสยองของ เกรฟดิกเกอร์ เพื่อกระตุ้นคนอ่านเป็นระยะๆ

ชั้นเชิงการดึงดูดคนอ่านเช่นนี้ คงต้องยกนิ้วโป้งให้ ทาคาโนะ คะซุอากิ

ฉากการไล่ล่าอันใหญ่โต จากประเด็นที่ไม่ใหญ่เท่าไร

ส่วนต่อจากนี้ไม่ได้สปอย์ แต่อาจทำให้เสียอารมณ์ไปบ้าง จะข้ามก็ได้

เพราะแม้จะมีฉากการไล่ล่าที่สนุกน่าสนใจ แต่ผมก็คงยกให้เป็นนิยายสืบสวนอันดับต้นๆไม่ได้ ส่วนหนึ่งเพราะส่วนสำคัญส่วนหนึ่งที่นิยายสืบสวนสอบสวนควรจะทำได้ดี ในเรื่องนี้กลับไม่ค่อยน่าสนใจเท่าไร

ผมกำลังพูดถึงแรงจูงใจของฆาตกรโหด เกรฟดิกเกอร์

การเคลื่อนไหวของคนร้ายในเรื่องมีความโหดเหี้ยมและแฝงไปด้วยความแค้น ซ้ำยังลงมืออย่างเอิกเกริกและรุนแรง แถมยังขุดเอาการฆ่าจากตำนานการล่าแม่มดในยุโรปมาใช้เพื่อเพิ่มความโหด แต่เมื่อดูจากแรงจูงใจที่คนเขียนเฉลยออกมาแล้ว กลับไม่ทำให้ผมเชื่อว่าเกรฟดิกเกอร์จะต้องลงมือถึงขนาดนั้น ในตรงนี้หากผู้เขียนเพิ่มเหตุการณ์ให้น่าเชื่อถือกว่านี้ หรือเพิ่มแรงกดดันหรือด้านมืดของตัวเกรฟดิกเกอร์ให้หนักขึ้น น่าจะช่วยให้ผม “อิน” กับเรื่องในช่วงท้ายได้มากกว่า

อย่างไรเสีย ในจุดนี้ก็ชดเชยได้กับความซับซ้อนของเรื่องราวลึกลับภายในกรมตำรวจญี่ปุ่น ที่บรรยายออกมาได้น่าเชื่อถือและน่าติดตาม

สำหรับคอนิยายสืบสวนที่ชอบฉากการไล่ล่าที่สนุกตื่นเต้น มีการเดินเรื่องที่รวดเร็ว ก็ถือว่า พลาดไม่ได้ ผมอ่านรวดเดียวจบก่อนตี 1 ด้วยซ้ำ

สำหรับผู้ที่ชื่นชอบมาจาก บันได 13 ขั้นมาก่อน เรื่องนี้ก็ไม่น่าทำให้คุณผิดหวังเช่นกัน

และสำคัญที่สุด สำหรับผู้ชื่นชอบฉากฆาตกรรมโหดๆ ห้ามพลาดเด็ดขาด

คุณพ่อหัวขโมย  

แม้จะไม่สามารถเรียกได้ว่า เป็นแฟนพันธุ์แท้ของมิยูเบะ มิยากิ เพราะในหลายๆเรื่องของเธอที่มีวางขายอยู่ในประเทศไทยนั้น ผมได้อ่านไปเพียงสองเรื่องเท่านั้นคือ เสียงกระซิบสังหาร และ เลเวล 7 แต่มีสิ่งหนึ่งที่ผมบอกได้ก็คือ ยังไม่มีเรื่องไหนทำให้ผมผิดหวัง

แม้แต่เรื่องที่ผมกำลังจะกล่าวถึงนี้ก็ด้วย

คุณพ่อหัวขโมย เป็นการกล่าวถึง หัวขโมยพ่อพระที่ทำการย่องเบาเพื่อสังคม ใกล้เคียงกับโรบินฮู๊ท แต่เหนือกว่าตรงที่มีการทำงานเป็นระบบเครือข่าย ทั้งขั้นตอนการลงมือ และขั้นตอนการกระจายทรัพย์สิน โดยเปิดบริษัทบังหน้าและมีเจ้านายเป็นทนายคนยากวัย 70 กว่าคอยสั่งการ

แต่แล้วก็เกิดสิ่งที่ดูเหมือนไม่คาดฝัน ทำให้หัวขโมยต้องมารับบทพ่อจำเป็นกับเด็กแสบสองพระหน่อ ความสนุกชนิดกลืนไม่เข้าคายไม่ออกจึงบังเกิดขึ้น

เปลี่ยนแนว แต่ไม่เปลี่ยนไป

สำหรับใครที่เคยผ่านตามาบ้างสำหรับผลงานของมิยูเบะ มิยากิ คงนึกสงสัย ว่าพล๊อตหน่อมแน้มแบบนี้เป็นผลงานของมิยูเบะจริงหรือ? เพราะถ้าไม่บอกชื่อคนเขียน นักอ่านส่วนใหญ่คงนึกเอาว่า อาคากาว่า จิโร่ มีนิยายเรื่องใหม่มาให้อ่านอีกแล้ว เพราะพล๊อตเรื่องออกแนวครอบครัวชุลมุน ปนสืบสวนสอบสวนแบบนี้ มิยูเบะ ไม่น่าจะเขียนออกมาได้

อย่างไรก็ตาม สำหรับผมแล้ว คงต้องบอกว่า แม้จะเปลี่ยนแนวไปบ้าง แต่โดยรวมแล้ว มิยูเบะก็ยังเป็นมิยูเบะ คนเดิม

คุณพ่อหัวขโมย เป็นนิยายสืบสวนสอบสวน ที่มีการแทรกมุขตลกขำขันเอาไว้เป็นระยะๆ ปนกับความน่ารักของสองเด็กแฝด ที่คอยหาเรื่องป่วนคุณพ่อกำมะลอ ที่ชวนให้เกิดความรู้สึกอบอุ่นขึ้นในใจเมื่อยามอ่าน โดยยังไม่ทิ้งความเป็นนิยายสืบสวนที่เข้มข้นชวนติดตาม เพราะมีการวางโครงเรื่องไว้อย่างดีโดยฝีมือของเจ้าแม่อาชญนิยาย แม้จะไม่ใช่สีหม่นๆเทาเหมือนเรื่องก่อนๆ แต่ก็ซับซ้อนและสนุกจนวางไม่ลง

ตัวนิยายใช้ลักษณะการดำเนินเรื่องแบบ จบในตอน โดยแต่ละตอนจะค่อยๆได้เห็นพัฒนาการของตัวละครไปทีละนิด โดยเฉพาะความสัมพันธ์ของพ่อนักฉก กับเด็กแฝดสุดแสบ ที่ครบรสทั้งตลกและเศร้า และทำให้เราได้เห็นถึงฝีมือที่เหนือชั้นในการเป็นนักเล่าเรื่องของผู้เขียน ซึ่งในบางบทนั้น ผมก็ยอมรับว่า มัวแต่ให้ความสนใจความสัมพันธ์ของพ่อลูกกำมะลอมากกว่าความซับซ้อนของนิยายเสียอีก

โดยสรุปแล้ว สำหรับใครที่เป็นแฟนพันธ์แท้ของ มิยูเบะ มิยากิ แล้ว ไม่ควรพลาดอย่างยิ่ง อย่าลังเลใจกับเรื่องการเปลี่ยนแนวเขียน เว้นเสียแต่ว่าคุณจะเป็นคนไม่มีอารมณ์ขันในชีวิต หรือไม่คิดแม้แต่จะอ่านนิยายที่มีกลิ่นอายความรักของครอบครัว คุณพ่อหัวขโมย ไม่ใช่นิยายที่มีพล๊อตเรื่องซับซ้อนขนาดพลิกโลกเหมือนดาวินชี่โค๊ต หรือโหดสยองแบบฮานิบาล แต่วันไหนที่อยากอ่านนิยายลึกลับซักเรื่อง แบบไม่อยากเครียดอะไรมากมาย คุณพ่อหัวขโมยก็ไม่น่าทำให้ใครผิดหวัง